...

Wpakowałam mu się na kolana. Twarz schowałam w zagłębieniu jego szyi.

- Nie płacz - powiedział. Ze mną nic Ci się nie stanie. Ochronię Cię.

- No już, nie płacz.

Nie przestawałam, więc przytulił mnie mocniej i poczekał aż zasnęłam zmęczona płaczem.

Zaniósł ją delikatnie do łóżka. Jego koszula była cała mokra od łez. 

Przykrył kołdrą i przez chwilę patrzył jak śpi. Patrzył na jej zamknięte powieki, nos, usta, słuchał jak delikatnie oddycha. Patrzył i myślał.

Poszedł do drugiego pokoju, zdjął koszulę i powiesił na oparciu krzesła. 

Obiecał sobie, że nigdy jej nie upierze. Poczeka aż jej łzy wyschną na materiale, a później ją schowa. To będzie jego skarb.